Looking at the Sea to Recover from the Train: Giulia’s Story

I was born in Sardinia and grew up there before moving away. I am an only child and very close to my family, especially my grandparents. We have always been a tight unit. 

I did most of my schooling in Sardinia, then spent my fourth year of high school in the US on an exchange programme. Because of how the system works there, I ended up with a US diploma as well. I returned to Italy for my final year and then started applying for bachelor’s degrees in the UK. 

I moved to Dundee intending to stay for four years, but partway through I was offered an integrated master’s, which extended my time there to five years. With Brexit happening and so much uncertainty for European students, staying felt like the safest option at the time. I was later lucky to get settled status, but back then everything felt very up in the air. 

The UK was not a long-held dream. After the US, I just wanted to be somewhere else. Many bachelor’s degrees elsewhere are taught in the local language, and English was the only realistic option for me. I had studied it in Italy, but I mostly learned it properly through private classes and summer trips. Still, when I arrived in Scotland, the accent made me feel like I had never studied English at all. 

After Dundee, I came to Wales for my PhD, not through any grand plan, but because things fell into place that way. I met my boyfriend, Anton, in Dundee, and we originally planned to move somewhere in Europe together. But our one-year master’s meant we were rejected from most programmes. Anton even turned down a place in Munich because I did not get in. 

By then we had missed many UK deadlines, so we were scrambling. Anton found a PhD in Swansea and encouraged me to apply. I got the place. He took a gap year, reapplied, and was accepted in Bristol. We now live in Cardiff and commute, something I tolerate mostly by looking at the sea and forgiving the train. 

There was also a lot of moving. At one point I moved everything back to Italy, then back to Wales again. My family helped every single time. When I moved from Swansea to Cardiff, they turned it into an impressively organised suitcase conveyor belt between the two cities. 

I have been in Wales for two years now. Life feels quiet, mostly because of the PhD. Home, university, Tesco, repeat. I like Swansea for the beach and Cardiff for the park, but I have not had much time to explore. My sense of community is mainly my colleagues. Even though none of them are Welsh, they are still my people here. 

One moment that really stayed with me was the Christmas light trail in Bute Park. It felt magical, like stepping into a fairy tale. 

What I miss most about Sardinia is my family, but also myself, who I am in my own language. I think language shapes personality, and I feel more at ease at home. I also miss the slower rhythm of life, evenings that stretch on, cities that stay awake, and time that feels fuller. 

Swansea reminds me a little of home because of the sea. Seeing it on my way to work is grounding, a small reset before the day begins. 

As for the future, I have changed. Before the PhD, I was incredibly ambitious, always aiming for more. Now, after everything, I find myself wanting something simpler: stability. 

CYMRAEG  

Edrych ar y Môr i Wella o’r Trên: Hanes Giulia 

Cefais fy ngeni yn Sardinia a chefais fy magu yno cyn symud i ffwrdd. Rwy’n unig blentyn ac yn agos iawn at fy nheulu, yn enwedig fy neiniau a theidiau. Rydyn ni wastad wedi bod yn uned glos iawn. 

Gwnaethum y rhan fwyaf o’m haddysg yn Sardinia, ac yna treuliais fy mhedwaredd flwyddyn yn yr ysgol uwchradd yn yr Unol Daleithiau ar raglen gyfnewid. Oherwydd y ffordd mae’r system yno’n gweithio, cefais ddiploma Americanaidd hefyd. Dychwelais i’r Eidal ar gyfer fy mlwyddyn olaf, ac wedyn dechreuais wneud ceisiadau am raddau israddedig yn y Deyrnas Unedig. 

Symudais i Dundee gyda’r bwriad o aros yno am bedair blynedd, ond hanner ffordd drwodd cynigiwyd gradd feistr integredig i mi, a estynnodd fy amser yno i bum mlynedd. Gyda Brexit yn digwydd a chymaint o ansicrwydd i fyfyrwyr Ewropeaidd, roedd aros yn teimlo fel yr opsiwn mwyaf diogel ar y pryd. Cefais statws preswylio’n ddiweddarach, ond bryd hynny roedd popeth yn teimlo’n ansicr iawn. 

Doedd y DU ddim yn freuddwyd ers tro byd i mi. Ar ôl yr Unol Daleithiau, roeddwn i jyst eisiau bod rhywle arall. Mae llawer o raddau israddedig mewn gwledydd eraill yn cael eu dysgu yn yr iaith leol, ac roedd Saesneg yr unig opsiwn realistig i mi. Roeddwn i wedi ei astudio yn yr Eidal, ond dysgais i’r iaith yn iawn drwy wersi preifat a theithiau haf. Er hynny, pan gyrhaeddais yr Alban, gwnaeth yr acen i mi deimlo fel pe bawn i heb astudio Saesneg erioed. 

Ar ôl Dundee, deuthum i Gymru ar gyfer fy PhD, nid oherwydd cynllun mawr, ond am fod pethau wedi disgyn i’w lle fel ’na. Cwrddais â fy nghariad, Anton, yn Dundee, ac yn wreiddiol roedden ni’n bwriadu symud rhywle yn Ewrop gyda’n gilydd. Ond oherwydd bod ein gradd feistr ond yn flwyddyn o hyd, cawsom ein gwrthod gan y rhan fwyaf o raglenni. Gwrthododd Anton hyd yn oed gynnig ym Munich am na chefais innau le. 

Erbyn hynny roedden ni wedi colli llawer o derfynau amser yn y DU, felly roedden ni mewn panig go iawn. Daeth Anton o hyd i PhD yn Abertawe ac fe’m hannogodd i wneud cais. Cefais y lle. Cymerodd ef flwyddyn allan, ailymgeisiodd, a chafodd le ym Mryste. Rydyn ni’n byw yng Nghaerdydd nawr ac yn cymudo, rhywbeth rwy’n ei oddef yn bennaf drwy edrych ar y môr a maddau i’r trên. 

Roedd llawer o symud hefyd. Ar un adeg symudais bopeth yn ôl i’r Eidal, ac yna’n ôl i Gymru eto. Bu fy nheulu’n helpu bob tro. Pan symudais o Abertawe i Gaerdydd, fe wnaethon nhw droi’r broses yn fath o gludfelt cêsys trefnus iawn rhwng y ddwy ddinas. 

Rwyf wedi bod yng Nghymru ers dwy flynedd bellach. Mae bywyd yn teimlo’n dawel, yn bennaf oherwydd y PhD. Cartref, prifysgol, Tesco, ailadrodd. Rwy’n hoffi Abertawe am y traeth a Chaerdydd am y parc, ond dydw i ddim wedi cael llawer o amser i grwydro. Fy nghymuned yw fy nghydweithwyr yn bennaf. Er nad yw’r un ohonyn nhw’n Gymry, nhw yw fy mhobl i yma. 

Un eiliad sydd wedi aros gyda fi yw’r llwybr goleuadau Nadolig ym Mharc Bute. Roedd yn teimlo’n hudolus, fel camu i mewn i stori dylwyth teg. 

Yr hyn rwy’n ei golli fwyaf am Sardinia yw fy nheulu, ond hefyd fi fy hun, pwy ydw i yn fy iaith fy hun. Rwy’n credu bod iaith yn siapio personoliaeth, ac rwy’n teimlo’n fwy cyfforddus gartref. Rwyf hefyd yn colli rhythm arafach bywyd, nosweithiau sy’n ymestyn, dinasoedd sy’n aros ar agor, a theimlad bod amser yn llawnach. 

Mae Abertawe’n fy atgoffa ychydig o gartref oherwydd y môr. Mae ei weld ar fy ffordd i’r gwaith yn teimlo’n sefydlogi, fel ailgychwyn bach cyn dechrau’r diwrnod. 

O ran y dyfodol, rwyf wedi newid. Cyn y PhD, roeddwn i’n hynod uchelgeisiol, wastad eisiau mwy. Nawr, ar ôl popeth, rwy’n sylweddoli fy mod i eisiau rhywbeth symlach: sefydlogrwydd.